Devijimi qëndron në lënien e Sunnetit

Ebu Bekri es-Siddik – Allahu qoftë I kënaqur me të – ka thënë:

“Unë nuk do të lë asgjë që ka bërë i Derguari i Allahut – paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të – përveç që edhe unë do ta bëjë atë, sepse kam frikë që nëse lë ndonjë nga urdhërimet dhe mënyrat e tij, do të devijojë.”

(Al-Bukhari, Al-Sahih 2:386 hadith nr. 3093)

Pas regjistrimit të këtij transmetimi, vë në dukje Ibën Battah:

“Ky, vëllëzerit e mi, është Siddiku (dmth.besimtar i vërtet/i sinqert) më i madh, duke u frikuar se do të bie në devijm nëse lë ndonjë nga urdhërimet e Pejgamberit të tij – paqja e mëshira e Allahut qofshin mbi të. Ç’duhet të ndodhë pra në një kohë, ku njerëzit tallen me Pejgamberin e tyre dhe urdhërimet e tij, konkurrojnë me njëri-tjetrin, dalin në kundërshtim me të dhe tallen me Sunnetin e tij? Lusim Allahun që të na mbrojë nga rrëshqitja dhe të na ruaj nga veprat e këqija.”

Burimi: sayingsofthesalaf.net

Në ditën e Ashurës u shpëtua Musai (paqja qoftë mbi të) dhe populli i tij

Ndërsa po qëndronte Musai (paqja qoftë mbi të) në Egjipt, ai u bëri thirrje Faraonit dhe popullit të tij në përkushtim ndaj Allahut te´ala, duke u treguar argumente të qarta nga Allahu te´ala. Por Faraoni u tregua mendjemadh dhe e refuzojë mesazhin, me të cilin kishte ardhur Musai (paqja qoftë mbi të). Allahu te´ala e urdhëroj Musain (paqja qoftë mbi të) prandaj që të largohet nga Egjipti me Bijtë e Izraelit:

Ne e urdhëruam (përmes shpalljes) Musain: “Të udhëtosh natën me robërit e Mij dhe se ju do të ndiqeni (prej faraonit)”. E faraoni dërgoi nëpër qytete për të tubuar njerëz, (Duke u thënë se) Ata janë një grup i vogël (të cilët ikën me Musain). Dhe se me të vërtetë, ata na kanë zemëruar (dhe ikën pa lejen tonë). E me të vërtetë, ne duhet të jemi syçelë. [26: 52-56]

Dhe:

E ata (të faraonit) i arritën (beni israilët) në kohën e lindjes së diellit. Dhe kur u panë dy grupet, shokët e Musait Thanë: “Me siguri na zunë!” [26: 60-61]

Bijtë e Izraelit janë mbushur me frikë, pasi që përpara (tyre) e shohin një det të madh dhe mbrapa e shohin Faraonin dhe pasuesit e tij duke  u afruar më afër. Kështu ata u kthehën për ndihmë Musait (paqja qoftë mbi të), i cili është, pavarësisht nga situata e tensionuar, me zemër të qetë, besim të plotë dhe ndërgjegjësi absolute që Zoti i tij nuk do ta braktis, kështu që ai u përpoq që t´i qetësoj ata:

Ai (Musai) tha: Kurrsesi, me mua është Zoti im, Ai do të më udhëzojë”. [26: 62]

Shoku yt më i mirë është libri

Një aktivitet që sjellë gëzim është ta lexosh një libër dhe ta zhvillosh mendjën duke përvetësuar

dijen.

El-Xhehiz, një shkrimtar arab shekuj më parë, ka rekomanduar që t’i përzëshë shqetësimet e

brendshme duke lexuar:

„Libri është një shok, i cili nuk të livdon dhe i cili nuk të tundon në mëkat. Është një mik, i cili

nuk të mërzit, dhe është një fqinj i cili nuk të shkakton dëm. Është një njohje që nuk dëshiron

të fitojë favorin tënd me lajka dhe nuk të mashtron me tradhti e gënjeshtra. Kur të

rrokullisesh nepër faqët e një libri, stimulohen shqisat tuaja dhe mendja të intensifikohet.

Duke lexuar biografitë e të tjerëve, fiton vlerësimin e njerëzve të thjeshtë, ndërsa mëson

rrugët e mbretërve. Mund të themi edhe, që ti nganjëherë nga faqet e një libri mëson për një

muaj atë, çka nuk mëson për një shekull nga gjuhët e njerëzve.

Të gjitha këto avantazhe, dhe megjithate nuk humb ndonjë pasuri dhe nuk ke nevojë të

qëndrosh para derës së mësuesit, i cili pret pagesën e tij, ose të mësosh nga dikush, i cili ka

sjellje më të keqe se ti. Libri të dëgjon natën, sikurse ditën, ashtu në udhëtim, si dhe në shtepi.

Një libër nuk dobësohet nga gjumi, as nuk lodhet në orët e vona të natës. Është mësuesi, i cili

është i gatshëm për ty, saherë që ke nevojë për të dhe është mësuesi, i cili edhe nëse refuzon t’i

japësh, ai nuk refuzon të të jap ty. Nëse abstenon, dëgjueshmëria e tij nuk pakësohet. Dhe

nëse do ktheheshin të gjithë në armiqësi kundër teje, ai vazhdon të jetë në anën tënde. Për sa

kohë që je i varur nga një libër, qoftë edhe pak, është e mjaftueshme që të mos kesh nevojë të

qarkullosh në shoqërine e përtacëve. Ai të largon nga së qëndruarit para derës duke i

vëzhguar kalimtarët. Të shpëton nga kontaktimi me ata, të cilet janë te pakujdesshëm në

karakterin e tyre, të prishur në fjalim dhe të përçmuar në injorancën e tyre. Nëse do t’ishte

dobia e vetme e një libri, të të largoj nga vegimi i pamënd dhe të të parandaloj nga

shkujdesja, atëherë me siguri do ta konsideronim atë si një mik të vërtet, i cili të ka bërë një

nder të madh.

[Aidh al-Karni: „La Tahzan – Mos u merzit“]

Një aktivitet që sjellë gëzim është ta lexosh një libër dhe ta zhvillosh mendjën duke përvetësuar dijen.

El-Xhehiz, një shkrimtar arab shekuj më parë, ka rekomanduar që t’i përzëshë shqetësimet e brendshme duke lexuar:

„Libri është një shok, i cili nuk të livdon dhe i cili nuk të tundon në mëkat. Është një mik, i cili nuk të mërzit, dhe është një fqinj i cili nuk të shkakton dëm. Është një njohje që nuk dëshiron të fitojë favorin tënd me lajka dhe nuk të mashtron me tradhti e gënjeshtra. Kur të rrokullisesh nepër faqët e një libri, stimulohen shqisat tuaja dhe mendja të intensifikohet.

Duke lexuar biografitë e të tjerëve, fiton vlerësimin e njerëzve të thjeshtë, ndërsa mëson rrugët e mbretërve. Mund të themi edhe, që ti nganjëherë nga faqet e një libri mëson për një muaj atë, çka nuk mëson për një shekull nga gjuhët e njerëzve.

Të gjitha këto avantazhe, dhe megjithate nuk humb ndonjë pasuri dhe nuk ke nevojë të qëndrosh para derës së mësuesit, i cili pret pagën e tij, ose të mësosh nga dikush, i cili ka sjellje më të keqe se ti. Libri të dëgjon natën, sikurse ditën, ashtu në udhëtim, si në shtepi.

Zilija përpin veprat e mira ashtu siq përpin zjarri karburantin

Hasedi (zilija) ndahet në shkallë të ndryshme:

1 – Kur një person kërkon ti mirret bekimi nga vëllai i tij muslimanë, edhe nëse nuk i vjen atij, ai më tepër nuk dëshiron që Allahu ta bekojë dikë tjetër, dhe kjo e mërzit atë.

2 – Ku ai dëshiron të mirret bekimi nga dikush tjetër sepse ai e don, duke shpresuar se do vijë tek ai.

3 – Ku ai e dëshiron një bekim për vete që e ka dikush tjetër, pa dashur që të merrët nga personi tjetër. Kjo është e lejuar dhe nuk quhet hased, por më saktë ghibtah.

Zilimqari e dëmton vetën në tri mënyra:

1 – Ai bën mëkat, sepse hasedi është haram

2 – është mirësjellje e keqe para Allahut, sepse ajo çka do të thotë hasedi në të vërtet është, që ta urresh bekimin e Allahut ndaj robërve të Vet dhe ta kundërshtoshë atë çka Allahu bën.

3 – Ai vuan për shkak të merakut të shumët dhe shqetësimit.

[Marrë nga „Hasad – Envy“ Majmoo’ Fataawa al-Lajnah al-Daa’imah]

Të shpresosh dhe të mundohesh dhe të lëshosh (pjesa II)

Let Go With The Heart
nga Yasmin Mogahed

Në fillim ajo ishte e tmerruar. Ajo i bëri thirrje bashkëshortit të saj, i cili tani po u kthente për ta lënë. “A do të na lësh këtu të vdesim?” Nuk kishte asnjë përgjigje. Ajo përsëri bëri thirrje pas tij. Prapë nuk kishte asnjë përgjigje. Ajo papritmas bëri përseri thirrje: “A ke qenë i urdhëruar nga Zoti yt për të na sjellë këtu?”

“Po” u përgjigj Profeti Ibrahim (alejhi selam).

Tevekkuli nuk është një akt i gjymtyrëve, por një akt i zemrës.

Në atë moment u zhduk frika e Haxherës. Edhe pse ajo gjeti vetën papritmas, vetëm në mes të shkretëtirës më fëmiun e saj të vogël dhe pa asnjë gjurmë të ujit, ajo e dinte me shumë siguri që Allahu nuk do ta lënte atë kurrë. Besimi i saj ishte i fortë, bindja e saj e paprekur.

Por, pak pasi që u largua Profeti Ibrahim (paqja qoftë mbi të), fëmiu i saj Ismaili, fillojë të qaj nga etja. Megjithëse Haxherja kishte Tevekkul të plotë ne Allahun, ajo nuk qëndroj ulur duke pritur që të bie ujë nga qielli.