Sheikh Muhammed Salih el Munexhxhid

Të mendosh dhe të mundohesh t’i kuptosh domethënjet e Kur’anit famëlartë, të cilin Allahu e zbriti për robërit e Vet për t’i sqaruar të gjitha gjërat dhe si një dritë të cilen ia jap kujt të dojë në mesin e robërve të Vet. Kur’ani përmban me të vërtetë ilaç të fortë për të gjitha sëmundjet e zemrës, siç thotë Allahu (në Kur’an), që në përkthim do të thotë: „Ne të shpallim Kur’anin që është shërim dhe mëshirë për besimtarët.“ [17:82]

…Kur’ani përmban monoteizmin islam; premtimet, paralajmërimet dhe urdhërimet e Allahut; tregimet e popujve të mëparshëm; dhe rregulla të udhëheqjes dhe sjelljes më të mirë. Këto tema të shumëanshme në Kur’an kanë efekte të ndryshme në zemër. Disa sure të Kur’anit janë më tmerruese se tjerat. I Dërguari i Allahut (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ka thënë, që në përkthim do të thotë: “Më kanë zbardhur (flokët dhe mjekrrën) Hud dhe motrat e saj (suret 56, 77, 78, 81) para se me qenë fare i zbardhur” (Transmeton Tirmidhiu Nr. 3297 dhe Shejh Albani e ka konsideruar Hadith autentik në Sahihin e tij Nr. 955). Hud dhe motrat e saj i kanë sjellur të Dërguarit të Allahut (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) qime të bardha për shkak të përmbajtjes së tyre e çështjeve të Imanit. Këto sure dhe pjesa tjetër e Kur’anit treguan efektin e tyre në të Derguarin e Allahut dhe shokët e tij pikërisht ashtu siç ishin të urdhëruar në Kur’an: „Ti (Muhammed) përqëndrohu vendosmërisht ashtu si je i urdhëruar, e bashkë me ty edhe ata që u penduan (prej idhujtarisë).“ [11:112].

Edhe sahabët do të ishin thellësisht të prekur me emocione kur e lexonin Kur’anin. Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të) për shëmbull, i cili ishte një njeri shpirtmirë, qante duke lexuar Kur’anin kur i udhëheqte muslimanët në namaz. Një ditë u sëmur Umeri si rezultat i leximit të tij të ajetit: „Është e vërtetë se dënimi i Zotit tënd patjetër do të ndodhë. Atë nuk ka kush që mund ta largojë.“ [52:7-8]

Në një tjetër rast, Umeri (Allahu qoftë i kënaqur me të) qante kur e lexonte ajetin: „Ai (Jakubi) tha: “Unë hidhërimin tim dhe pikëllimin tim ia parashtroj All-llahut.“ [12:86], dhe ai është dëgjuar qartë nga ata të cilët po qëndronin pas tij. Më tepër, Uthman ibën ‘Affan ka thënë: „Po të kishin qenë zemrat tona të pastërta, ato kurrë nuk do të kishin mjaftë nga leximi i fjales së Allahut (Kur’anit).“
Sa i përket gjeneratave të mëvonshme, Ajubi ka thënë: „Kam dëgjuar Sa’d ibën Xhubejr duke lexuar ajetin: „Dhe ruajuni një ditë kur në të ktheheni te All-llahu.“ [2:281], dhe duke e përsëritur atë më shumë se njëzet herë.“ Ky është ajeti i fundit që iu shpall të Dërguarit të Allahut, dhe mbaron me: „dhe secilit njeri i plotësohet ajo që e ka fituar, dhe atyre nuk u bëhet e padrejtë.“ [2:281]

Ibrahim ibën Bashshar ka thënë poashtu: „E sikur t’i shihje ata kur janë ndalur pranë zjarrit e thonë: “Ah sikur të ktheheshim (në Dunja)“ [6:27], ishte ajeti gjatë të cilit kishte vdekur Ali ibën el-Fudejl duke e lexuar. Unë isha prej atyre që po e falnin namazin e Xhenazës për të, Allahu e mëshiroftë.“ Gjithashtu, kur Selefët tanë do të arrinin tek një pjesë të Kur’anit, ku Suxhudi (përkulja në Sexhde) ishte i urdhëruar, ata do e trajtonin këtë rast më ndryshe nga njerëzit e zakonshëm. Një njeri po recitonte një ditë: „Dhe duke qarë hidhen me fytyra (kur dëgjojnë Kur’anin) dhe ai ua shton edhe më përuljen (ndaj All-llahut).“ [17:109], dhe pastaj binte në suxhud. Më pas i thoshte vetës: „Ia ku gjindësh duke bërë suxhudin, pra ku është qarja (jote)?“

…Ibën el Kajjim po thoshte në lidhje me s çfarë duhet të bëhet që të shërohet Imani i dobët duke përdorur Kur’anin: „Së pari duhet t’a largosh zemrën tënde nga jeta e kësaj bote dhe t’a fiksosh në jetën e fundit. Pastaj, kushtoji vëmendje të plotë të ndjekurit të domethënjeve të Kur’anit, përpiqu t’i kuptosh ato dhe për çfarë qëllimi janë shpallur. Mandej, i paraqit këto domethënje sëmundjes që zemra yte e ndjen, dhe kur arrijnë tek dobësia, ato me vullnetin e Allahut do t’a shërojne zemrën.

kalamullah.com

Nga Iben el Xheuzi

“Muaji i Ramazanit nga muajt e tjerë është si Jusufi ndaj vëllezërve të tij. Kështu, tamam si Jusufi ishte djali më i dashur i Jakubit, Ramazani është muaji më i dashuri i Allahut.

Një pikë e këndshme për popullin e Muhammedit (paqja dhe bekimet e Zotit qofshin mbi të) për të medituar është që nëse Jusufi kishte mëshirën dhe dhembshurinë të thoshte: “Sot nuk ka qortim kundër jush” [Jusuf, 12:92], Ramazani është muaji i mëshirës, begatisë, mirësisë, shpëtimit nga Zjarri dhe faljes nga Mbreti që i tejkalon të gjithë muajt e tjerë dhe çfarë mund të përfitohet nga ditët dhe netët e tyre.

Një tjetër pikë e këndshme për të menduar është që vëllezërit e Jusufit erdhën për t’u mbështetur tek ai për të rregulluar gabimet e tyre pas gjithë atyre që kishin bërë. Kështu, ai i takoi me dashamirësi dhe i ndihmoj, dhe i ushqej ata kur ata ishin të uritur dhe i lejoj të kthehen dhe ai i tha shërbëtorëve të tij: “Mbajani gjërat që të mos ju humbasin”. Kështu, një person mbushi hapësirat e njëmbëdhjetë të tjerëve dhe muaji i Ramazanit është kështu një muaj që mbush hapësirat e veprave tona të njëmbëdhjetë muajve të tjerë. Imagjinoni
hapësirat, gabimet dhe mangësitë që ne kemi në bindjen ndaj Allahut!

Ne shpresojmë që në Ramazan, që ne të jemi të aftë të bëjmë vepra të mira për gabimet tona në muajt e tjerë, për të asgjësuar gabimet tona dhe për tu kapur fort me lumturi dhe vendosmëri në litarin e Mbretit Falës.

Një tjetër pikë është që Jakubi kishte njëmbëdhjetë djem të cilët jetonin me të dhe veprat e të cilëve ai i shikonte gjatë gjithë kohës dhe pamja e tij nuk i erdhi për shkak të rrobave të tyre. Ndërsa, ju kthye për shkak bluzës së Jusufit. Pamja e tij i erdhi e fortë dhe ai vetë u bë i fortë pasi ishte dobësuar dhe të shikonte pasi ishte i verbër. Ngjashmërisht, nëse gjynahqari ndien erën e Ramazanit, ulet me ata të cilët ja kujtojnë Allahun, recitojnë Kur’an, zë shok mbi kushtin e islamit dhe besimit, dhe i largohet përgojimit dhe bisedës
së kot, ai do të falet, inshaAllah, pasi ka qenë gjynahqarë, ai do të afrohet pasi ai ishte larg, ai do të jetë i aftë të shikojë me syrin e zemrës pasi ishte i verbër, prezenca e tij do të takohet me lumturi pasi u takua mospërfillje, ai do të furnizohet pakufi ose përpjekje nga ana e tij, ai do të udhëzohet për tërë jetën e tij, atij do t’i merret shpirti me lehtësi dhe ëmbëlsi kur të vdesë, ai do të begatohet me falje kur ai takon Allahun, dhe do t’i garantohen nivelet më të mira në kopshtet e Parajsës.

Kështuqe, pasha Allahun, merrni avantazhet e kësaj madhështie gjatë këtyre ditëve të pakta dhe ju së shpejti do të shikoni begatitë e shumta, nivelet e larta të shpërblimit dhe një periudhë shumë të gjatë qetësie dhe relaksimi me vullnetin e Allahut.

Pasha Allahun, ky është relaksimi i vërtetë…”

Marrë nga Bustan el-Ua’idhin ue Rijd es-Sami’in, f.213-214
kalamullah.com

Përktheu Ardit Kraja

Yasir Qadhi

Gjithë falendërimi i takon Allahut, Zotit të botërave. Atë e lavdërojmë, prej Tij ndihmë dhe falje
kërkojmë, dhe kërkojmë mbrojtje tek Allahu nga të këqijat e shpirtrave tanë dhe nga veprat
tona mekatare. Kë e udhëzon Allahu, ska kush e humb; dhe kë e humb Allahu, ska kush eudhëzon. Dëshmojë se askush nuk e ka të drejtë të adhurohet, përveç Allahut subhanehu ue te’ala. Dhe dëshmojë se Muhammedi sal Allahu alejhi ue selem është i derguari i Tij i fundit, dhe krijesa e Tij më e mirë.

Të dashur vëllezër dhe motra në Islam, kur e hapim Kuranin dhe fillojmë me leximin e surës
el-Bekare, surja e parë në Kuran pas surës el-Fatiha, e para që na thotë Allahu te’ala është
lavdërimi i besimtarëve. Kush janë besimtarët? Allahu i përshkruan:

Të cilët e besojnë të fshehtën, e kryejnë faljen (namazin)… [2:3]

Andaj dijeni që Allahu te’ala përmend prerazi, që pas besimit në të fshehtën, besimin në Allahun – askush nuk e ka parë Allahun, ne besojmë në atë që është e fshehur, ne besojmë në Kuranin si fjala e Allahut dhe ne besojmë në atë që Kurani na tregon… porsa besojmë, hapi tjetër që duhet ta bëjmë është ta tregojmë këtë besim në veprat tona, posaçërisht nepërmjet namazit.

Kjo është deklarata e parë për një vepër, që e kanë bërë besimtarët dhe me të cilën Kurani i
përshkruan. Ata besojnë dhe pastaj e bëjnë namazin. Es-Salah (namazi) është pjesë
thelbësore e Islamit. Është aq e rëndësishme, saqë nuk është vëndosur vetëm për fenë e
Muhammedit sal Allahu alejhi ue selem, por për të gjithë Pejgamberët, të cilet kanë ardhur
para Pejgamberit tonë të dashur salallahu alejhi ue selem, që do të thotë të cilet e kanë kryer
poashtu namazin.

Ibrahimi alejhi selam.
Ibrahimi është babai i të gjithë pejgamberëve që erdhën pas tij. Kur ishte Ibrahimi alejhi
selam duke ndërtuar Qabën, ndërtesën më të shenjtë, e bënte lutjen vijuese:

O Zoti im! më bën mua nga ata që falin namazin, e edhe prej pasardhësve të mijë(…) [14:40]

Shikojeni lutjen e Ibrahimit, duke qenë në Mekke, duke ndërtuar monumentin më të shenjtë
në tokë, shtëpia e parë e Allahut. Lutja e tij duke ndërtuar shtëpinë.
Dhe këtu qështja e Musait alejhi selam. Kur Allahu subhanehu ue te’ala i foli atij mbi malin Tur
(Sina), gjëja e parë që i tha Allahu subhanehu ue te ‘ala:

Vërtet, vetëm Unë jam All-llahu, nuk ka zot tjetër pos Meje, pra Mua më adhuro…

Si?

…dhe fal namazin për të më kujtuar Mua. [20:14]

Ky është urdhëri i parë që i është dhënë Musait alejhi selam, se „nuk ka Zot tjetër pos Meje,
pra Mua më adhuro dhe fal namazin për të më kujtuar Mua.“

I ngjashëm është edhe rasti i Isait alejhi selam, Jezu Krishtit, Pejgamberi Isa, i cili kishte lindur
pa baba. Kur Allahu e urdhëroj të flet nga djepi. Të flet që ta mbrojë nënën e tij Merjemen.
Ç’thoshte ai? Ç’thoshte ai si foshnje në djep?

Ai (Isai) tha: “Unë jam rob i All-llahut, mua më ka dhënë (ka caktuar të më japë)
librin dhe më ka bërë Pejgamber. Më ka bërë dobiprurës kudo që të jem dhe më ka
porositur me namaz (falje) e zeqatë për sa të jemë gjallë! [19:30+31]

„Për sa të jemë gjallë…“

Kur na tha Isai këtë? Kur na tha Jezu Krishti kete? Ai na tregon këtë në djep. Ai na thotë këtë
fjalë për fjalë si një foshnje e porsalindur. Dhe ai thotë se është një Pejgamber i Zotit dhe se
Zoti i ka dhënë atij një libër, i është shpallur atij, i dha bekim dhe e ka urdhëruar që të falet,
për aq kohë sa jeton.

Dhe në fund Pejgamberi jonë i dashur Muhammedi sal Allahu alejhi ue selem. Ai është
urdhëruar në shumë vende në Kuran, që ta kryej namazin. Jo vetëm ai, por…. Në një ajet i
thotë Allahu Pejgamberit tonë të dashur sal Allahu alejhi ue selem:

Urdhëro familjen tënde të falë namaz… [20:132]

Jo vetëm vetën tënde. Urdhëro familjen tënde në namaz dhe ji shumë i durueshem për t’i
kujtuar ata, për t’i inkurajuar dhe për t’i ndihmuar në namaz. Jo vetëm ti o Resulullah. Nuk
duhet vetëm Muhammedi sal Allahu alejhi ue selem të falet. Sigurohu që të falen edhe ata të
familjes tënde.

O ju musliman, a keni menduar ndonjëherë, a keni menduar ndonjëherë për mrrekullinë, se si
është bërë namazi i detyrueshëm në Islam? Ju i shifni të gjitha urdhërat duke zbritur nga
Allahu te Pejgamberi sal Allahu alejhi ue selem. Allahu e ka shpallur në Kur’an, se ne duhet të
agjerojmë. Allahu e ka shpallur në Kur’an, se ne duhet të japim lemoshë. Allahu e ka shpallur
në Kur’an, se ne duhet të jemi të mirë ndaj prindërve tanë. Por, kur erdhi deri te namazi, kur
erdhi te bërja obligim te namazit, Allahu i bëri thirrje Muhammedit sal Allahu alejhi ue selem
lartë deri në qiell, në udhëtimin e mbinatyrshëm Isra uel Miraxh, udhëtimi i natës, i cili ka
ndodhur nga Mekka në Jeruzalem dhe pastaj në qiell.

Në këtë udhëtim të Israsë uel Miraxh, Allahu e thirri Pejgamberin sal Allahu alejhi ue selem
gjithë rrugën deri lartë tek Ai. Nuk kishte asnjë ndermjetësues. Pejgamberi sal Allahu alejhi ue
selem u ngjit qiejve lartë. Ai u takua me shumë Pejgamber (të tjerë) dhe u ngjit një nivel më
të lartë se ata, madje një nivel më lartë se disa nga melekët, më lartë se meleku Xhibril,
derisa foli drejtpërdrejt me Praninë Hyjnore. Dhe nuk kishte asnjë ndërmjetësues në mes tyre.
Ky është momenti kur Allahu e bëri namazin obligim. Çfarë bëri Ai obligim? 50 namaze në ditë!
Allahu i bëri 50 namaze në ditë të dëtyrueshme. Kur Pejgamberi sal Allahu alejhi ue selem
zbriti poshtë, kaloj nga Musai alejhi selam. Pejgamberi Musa ishte ai i cili tha: „O Muhammed,
pasuesit e tu nuk do të kenë mundësi të falen pesëdhjetë herë në ditë. Të betohem në Allahun se kam sprovuar njerëz para kohës tënde. Andaj kthehu te Zoti yt dhe kërkoji Atij që t’ia
lehtësoj pasuesve të tu.“ Kështu filloi Pejgamberi jonë i dashur sal Allahu alejhi ue selem një
seri ngjitjesh dhe zbritjesh. Namazi është reduktuar çdo herë në një masë të caktuar, derisa i
caktoj Allahu subhanehu ue te’ala përfundimisht 5 namaze. Kështu thotë Allahu subhanehu ue te’ala: „Përbëhet nga 5, por është i barabartë me 50. Unë po ua dëtyroj 5 namaze në ditë, por ju do të merrni shpërblimin e 50 për to.“ Ky është ligji i Sheriatit të fesë tonë, Islamit: 5 namaze
në ditë. E shpallur drejtpërdrejt nga Zoti jonë Pejgamberit sal Allahu alejhi ue selem. Asnji
urdhëri tjetër, asnji ligji tjetër nuk i është dhënë një gradë e tillë, asgjë nuk është konsideruar
aq e rëndësishme, që Pejgamberi jonë sal Allahu alejhi ue selem të thirret te Allahu që ta
marrë këtë urdhër të rëndësishëm.

Pastaj lind pyetja: Përse i bëri Allahu obligim 50 namaze, kur Ai e dinte që do ta zbresë numrin
e tyre në 5? Për dy arsye. Fillimisht është përmendur edhe në Hadithe, që Allahu dëshiron që ne
ta ndjejmë shpërblimin e 50 edhe pse i kryejme vetëm 5 namaze. Pra thotë Allahu ne Kuran:

Kush vjen me një (punë) të mirë, ai (në ditën e gjykimit) shpërblehet dhjetë fish. [6:160]

Pra, për çdo namaz qe e bëjmë marrim shpërblimin e dhjetë fishët. Por është edhe një arsyje
tjetër, tek e cila na kanë tërhjek vëmendjën dijetarët. Dhe ajo është: A mund të imagjinoni të
faleni 50 herë në ditë? Kjo do të thotë të faleni çdo 20-25 minuta. A mund ta imagjinoni të
faleni kaq shpesh? Allahu te’ala na kujton për domethënien e jetës sonë, domethënë për
namazin. Kjo është arsyeja, për të cilen na ka krijuar. Kjo është arsyeja për thënjen e Allahut
në Kur’an:

Unë nuk i krijova xhinët dhe njerëzit për tjetër pos që të më adhurojnë. [51:56]

Kjo është domethënja e krijimit të tyre, ta adhurojnë. Dhe namazi është forma më e mire e
adhurimit. Pra, arsyeja e obligimit të 50 namazëve, duke ditur që këto 50 janë reduktuar në 5,
është për të na kujtuar, për të na nxitur të mendojmë se nuk kemi asnjë domethënje për të
jetuar, asnjë arsyeje tjetër për ekzistencën tonë, përveç adhurimit. Edhe pse nuk jemi në
gjëndje të falemi 50 herë në ditë, domethënja e jetës është akoma adhurimi i vazhdueshëm.
Por nuk mund ta adhurojmë Allahun vazhdimisht dhe Allahu nuk kërkon asgjë nga ne e që nuk
jemi në gjëndje ta bëjmë. Për këtë na ka urdhëruar të falemi 5 herë në ditë dhe na ka thënë
se këto namaze do ta zënë vendin e 50.

Kjo është arsyeja pse ka shumë ajete, gati 60 ajete në Kur’an, në të cilat Allahu na bënë thirrje
për ta kryer namazin. Allahu nuk na thotë vetëm të falemi, por ta zbatojmë namazin, që do të
thotë se duhet ta zbatojmë vazhdimisht dhe saktë, ta zbatojmë se jemi të urdhëruar për të. Dhe
ne e zbatojmë si një zakon të rregullt. Thotë Allahu:

…namazi është obligim (për kohë) i caktuar për besimtarët. [4:103]

Është bërë obligim në kohëra të caktuara dhe për këtë arsye është namazi vepra më e bekuar
në Islam. Një ditë është pyetur Pejgamberi sal Allahu alejhi ue selem: O i Dërguari Allahut
„Cila vepër është më e dashura për Allahun?“. Ai u përgjigj: „Namazi në kohën e vet të
caktuar“ [Buhariu].

Gjithashtu na ka treguar për disa begati dhe mirësi të namazit. Ndër to më e rëndësishmja
ishte që zbatimi i namazit 5 herë në ditë është sikur të pastrohesh 5 herë në ditë. Me fjalë të tjera:
nuk të mbetet asnjë ndyrësi, asnjë mekat. Nëse e falim namazin, na falën të gjitha mekatet të
vogla. Të gjitha mekatet që i kemi bërë në mes të namazëve do të na falen. Çfarë mund të
kërkojmë tjetër përveç kësaj?

Pjesa II vijon insha Allah…

way-to-allah.com

Allahu ёshtё Mbreti i vёrtet, Atij i takojnё tё gjitha mbretёritё. Askush nuk mund t’i prishё vёndimet e Tij dhe askush nuk mund t’i vё nё pyetje ato. Kёshtuqё thotё Allahu pёr kёtё qёshtje nё Kur’an:

„Ai nuk pyetet se çka punon, po ata, (njerëzit), pyeten.”[El-Enbija, 21:23]

Gjithashtu thotё:

„All-llahu gjykon, e s’ka kush që mund t’i kundërvihet gjykimit të Tij. Ai ndërmerr masë të shpejtë.”[Er-Rrad, 13:41]

Prandaj, muslimani nuk e vё nё pyetje vullnetin e Allahut, ai mё saktё e pranon dhe pёrpiqet tё jetё i kёnaqur me tё. Njёri prej Dijetareve ka shkruajtur:

„Nuk ka askush qё mund t’i ikё vullnetit tё Allahut dhe vёndimit tё Tij. Dhe askush nuk mund ta parandalojё vёndimin e Tij ose sprovimet e Tij (pёr ne). Me tё vёrtet, ne tё gjithё i pёrkasim Allahut, ne jemi robёrit dhe pjesёe pasurisё se Tij. Ai bёn me ne atё qё dёshiron dhe si dёshiron.” (El-Hamad, faqja 94)

Burimi: “Du’a – Die Waffe eines Gläubigen” – Yasir Qadhi

“Unë nuk do të lë asgjë që ka bërë i Derguari i Allahut – paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të – përveç që edhe unë do ta bëjë atë, sepse kam frikë që nëse lë ndonjë nga urdhërimet dhe mënyrat e tij, do të devijojë.”

(Al-Bukhari, Al-Sahih 2:386 hadith nr. 3093)

Pas regjistrimit të këtij transmetimi, vë në dukje Ibën Battah:

“Ky, vëllëzerit e mi, është Siddiku (dmth.besimtar i vërtet/i sinqert) më i madh, duke u frikuar se do të bie në devijm nëse lë ndonjë nga urdhërimet e Pejgamberit të tij – paqja e mëshira e Allahut qofshin mbi të. Ç’duhet të ndodhë pra në një kohë, ku njerëzit tallen me Pejgamberin e tyre dhe urdhërimet e tij, konkurrojnë me njëri-tjetrin, dalin në kundërshtim me të dhe tallen me Sunnetin e tij? Lusim Allahun që të na mbrojë nga rrëshqitja dhe të na ruaj nga veprat e këqija.”

Burimi: sayingsofthesalaf.net

Ne e urdhëruam (përmes shpalljes) Musain: “Të udhëtosh natën me robërit e Mij dhe se ju do të ndiqeni (prej faraonit)”. E faraoni dërgoi nëpër qytete për të tubuar njerëz, (Duke u thënë se) Ata janë një grup i vogël (të cilët ikën me Musain). Dhe se me të vërtetë, ata na kanë zemëruar (dhe ikën pa lejen tonë). E me të vërtetë, ne duhet të jemi syçelë. [26: 52-56]

Dhe:

E ata (të faraonit) i arritën (beni israilët) në kohën e lindjes së diellit. Dhe kur u panë dy grupet, shokët e Musait Thanë: “Me siguri na zunë!” [26: 60-61]

Bijtë e Izraelit janë mbushur me frikë, pasi që përpara (tyre) e shohin një det të madh dhe mbrapa e shohin Faraonin dhe pasuesit e tij duke  u afruar më afër. Kështu ata u kthehën për ndihmë Musait (paqja qoftë mbi të), i cili është, pavarësisht nga situata e tensionuar, me zemër të qetë, besim të plotë dhe ndërgjegjësi absolute që Zoti i tij nuk do ta braktis, kështu që ai u përpoq që t´i qetësoj ata:

Ai (Musai) tha: Kurrsesi, me mua është Zoti im, Ai do të më udhëzojë”. [26: 62]

Allahu te´ala thotë:

Ndërsa Ne Musait i thamë: “Me shkopin tënd bjeri detit”. Deti u nda dhe çdo pjesë u bë si kodër e madhe. E Ne i afruam atje të tjerët (ata të faraonit). Dhe Ne e shpëtuam Musain dhe të gjithë ata që ishin me të. Kurse të tjerët i përmbytëm në ujë. Vërtet, në këtë (ngjarje) ka fakte, por megjithatë shumica nuk besuan. Nuk ka dyshim se Zoti yt është i Gjithfuqishëm dhe i Mëshirshëm. [26: 63-68]

Kur populli i Musait arrin te deti (më sa duket) i patejkalueshëm, e urdhëron Allahu te´ ala të Dërguarin e Tij (paqja qoftë mbi të) që t´i bjerë detit me shkop. Pastaj u nda deti, kështu që pjesët e tij u ngritën në kodra dhe shumë rrugë u formuan, nëpër të cilat Musai (paqja qoftë mbi të) dhe Bijtë e Izraelit ikën sa më shpejtë. Pasi e kaluan detin, dhe Faraoni dhe njerëzit e tij ishin në njëren nga ato rrugët, e kthen Allahu te´ala detin ne gjëndjen e tij origjinale, ashtu që u mbytën Faraoni dhe njerërzit e tij.

Sidoqoftë thotë Allahu në një vënd tjetër në Kur´an:

Ne i kapërcyem beni israilët përtej detit, e faraoni dhe ushtria e tij i ndoqi mizorisht dhe armiqësisht derisa e përfshiu atë përmbysja, e ai tha: “Besova se nuk ka Zot tjetër pos Atij që i besuan beni israilët, edhe unë jam nga muslimanët!”. Ti tani beson, ndërsa ma parë kundërshtove dhe ishe njëri prej shkatërruesve! [10: 90-91]

Besimi i Faraonit vjen shumë vonë, dhe nuk pranohet më pas ardhjes së sigurt të vdekjes.

Marrë nga: “Allahs Monat Al-Muharram und der Tag ´Aschura” e përmbledhur nga Djemila Ibrahimi & Karima Azouagh

islamlernen.com

1 – Kur një person kërkon ti mirret bekimi nga vëllai i tij muslimanë, edhe nëse nuk i vjen atij, ai më tepër nuk dëshiron që Allahu ta bekojë dikë tjetër, dhe kjo e mërzit atë.

2 – Ku ai dëshiron të mirret bekimi nga dikush tjetër sepse ai e don, duke shpresuar se do vijë tek ai.

3 – Ku ai e dëshiron një bekim për vete që e ka dikush tjetër, pa dashur që të merrët nga personi tjetër. Kjo është e lejuar dhe nuk quhet hased, por më saktë ghibtah.

Zilimqari e dëmton vetën në tri mënyra:

1 – Ai bën mëkat, sepse hasedi është haram

2 – është mirësjellje e keqe para Allahut, sepse ajo çka do të thotë hasedi në të vërtet është, që ta urresh bekimin e Allahut ndaj robërve të Vet dhe ta kundërshtoshë atë çka Allahu bën.

3 – Ai vuan për shkak të merakut të shumët dhe shqetësimit.

[Marrë nga „Hasad – Envy“ Majmoo’ Fataawa al-Lajnah al-Daa’imah]

Në fillim ajo ishte e tmerruar. Ajo i bëri thirrje bashkëshortit të saj, i cili tani po u kthente për ta lënë. “A do të na lësh këtu të vdesim?” Nuk kishte asnjë përgjigje. Ajo përsëri bëri thirrje pas tij. Prapë nuk kishte asnjë përgjigje. Ajo papritmas bëri përseri thirrje: “A ke qenë i urdhëruar nga Zoti yt për të na sjellë këtu?”

“Po” u përgjigj Profeti Ibrahim (alejhi selam).

Tevekkuli nuk është një akt i gjymtyrëve, por një akt i zemrës.

Në atë moment u zhduk frika e Haxherës. Edhe pse ajo gjeti vetën papritmas, vetëm në mes të shkretëtirës më fëmiun e saj të vogël dhe pa asnjë gjurmë të ujit, ajo e dinte me shumë siguri që Allahu nuk do ta lënte atë kurrë. Besimi i saj ishte i fortë, bindja e saj e paprekur.

Por, pak pasi që u largua Profeti Ibrahim (paqja qoftë mbi të), fëmiu i saj Ismaili, fillojë të qaj nga etja. Megjithëse Haxherja kishte Tevekkul të plotë ne Allahun, ajo nuk qëndroj ulur duke pritur që të bie ujë nga qielli.

Mbështetja në Allahun e mbushte zemrën e Haxherës, por me gjymtyret e saj, ajo u mundonte me çdo gjë që kishte. Ajo filloj të vrapojë shpejtë midis kodrave es-Safa dhe al-Merveh, duke kërkuar për ndonjë gjurmë të ujit për të birin e saj. çdo her kur Haxherja arriti ne kryë të kodrës dhe nuk gjente asgjë, ajo nuk dëshperohej. Vullneti i saj ishte i patundur dhe ajo vazhdonte të mundohej. Në fakt, ajo po mundohej aq shumë, saqë përpjekjet e saj janë përkujtuar në ritualin e Haxhxhit, Sa´i, që fjalë për fjalë do të thotë “të luftosh / të mundohesh”.

Shumë njerëz e ngatërrojnë Tevekkulin me dorëheqje dhe të ndërprerjës së përpiqurit. Por të kesh Tevekkul nuk do të thotë në asnjë mënyrë të pushosh në mundime. Historia e Haxheres shërben si një nga shembujt më të bukur të këtij mësimi që na është mësuar nga Profeti jonë i dashur (paqja qoftë mbi të). Vjen një beduin tek xhamija për të bërë namazin edhe e sheh Pejgamberin alejhi selam aty, beduini ishte me devën e tij, e pyet Pejgamberin alejhi selam: “A ta lidhi deven apo ta lë të lirë dhe të mbështetem te Allahu?” Pejgamberi alejhi selam i thotë: “Lidhe devën, pastaj mbështetu te Allahu.”

Tevekkuli nuk është akt i gjymtyrëve; ai është një akt i zemrës. Dhe kështu, ndërsa gjymtyret janë duke u përpjekur shumë, zemra është tërësisht e mbështetur në Allahun. Kjo do të thotë që pavarësisht çfarë rezultati i angazhimit të gjymtyrëve mund të jetë, zemra do të jetë plotësisht e kënaqur, duke ditur që rezultati është vëndimi i përsosur i Allahut.

Por, të arrish këtë nivel, duhet të mbahemi në shprësim, të mundohemi me gjymtyrë dhe të lirohemi me zemër.

Burimi: readingislam.com

Yasmin Mogahed

Ai ishte i shkretuar. Burimi i tij i vetëm ushqimor ishte zhdukur. Ai ishte e gjitha qe e njihte ai, e tani ishte zhdukur: Papritur bota u bë e ftohtë dhe vetëm te huajit po e rrëthonin. Fëmiu i posalindur po qante. Mendonte se tani jeta tij kishte marrë fund.

Qka nuk e kuptonte fëmiu ishte qe dikush do të përkujdeset për të. Një plan ishte gati për të. Dhe të gjitha ato që i ishin marrur, Mbrojtësi i tij do t´ia zëvendësojë me më te mira. Ushqimin që e kishte marrë më parë përmes gjakut, tani do ta marr përmes qumështit të nënës. Dhe muret e pajetë të mitrës së nënës – nga të cilat mëndonte se ishin mbrojtja e vetme e tij – do të zevendësoheshin së shpejti nga krahët rehatuese të familjës. Por, ende fëmijës së posalindur i dukej sikur kishte humbur çdo gjë.

Shumë nga ne ndihemi sikur ky fëmi. Ka kohë në të cilat ndjejmë se kemi humbur gjithçka ose gjërat duken të shpartalluara dhe jo ashtu siç do të donim të ishin.

Kohë pas kohe madje kemi ndjenjën se jemi të braktisur dhe asgjë nuk shkon ashtu siç e kemi planifikuar.
Por si te foshnja e posalindur, gjërat nuk janë ashtu si duken dhe tevekuli (mbështetja në Allahun) duhet të kuptohet që Mbrojtësi jonë ka një plan për ne.

Tevekuli do të thotë të besosh plotësisht që plani i Allahut është plani më i mirë. Tevekuli është të besosh thellë që Allahu do të përkujdeset për ty – edhe atëherë kur gjërat duken të paarritshme – edhe atëherë kur gjërat duken të paarritshme.

Tevekuli është të qëndrosh para Detit të Kuq – si pejgamberi Musai (alejhi selam) – me një ushtri armike prapa teje dhe megjithatë të mos zbrapsesh duke ditur që Allahu do të të shpëtojë. Duhet besuar plotësisht që kur Allahu e merr gypin ushqyes të kërthizës, Ai do ta zëvendesojë atë me qumësht.

Nuk mund të ketë besim pa tevekul; dhe nëse ka besim të vërtet, atëherë tevekuli duhet gjithmonë ta ndjek atë. Allahu thotë në Kur´an, (kuptimi i përkthyer shqip):

E, besimtarë të vërtetë janë vetëm ata, të të cilëve kur përmendet All-llahu u rrënqethen zemrat e     tyre, kur u lexohen ajetet e Tij u shtohet     besimi, dhe që janë të mbështetur vetëm te Zoti i tyre. [El - Enfalë 8:2]

Pra, si mundemi të mos vejmë besimin tonë të plotë në Allahun?

Po ta kuptonim realitetin dhe fuqinë e Allahut në të vërtet, do ta vërenim që është dobësi e mendjes së njeriut, të mos mbështetet në Allahu. Në të gjithë universin nuk ndodhë asgjë pa lejen e Allahut. Madje as edhe një fletë nuk bie nga pema pa lejen e Tij. Kuptimi i ajeti kuranor mund të përkthehet si:

I madhëruar është Ai, që në dorën e fuqisë së Tij është i tërë sundimi dhe Ai ka fuqi mbi çdo send. [El-Mulk 67:1]

Pra, si mundemi të mos vejmë besimin tonë të plotë në Allahun? 

Allahu u thotë besimtarëve në Kur´an, përkthimi i kuptimit:

Thuaj: “Neve nuk na godet asgjë tjetër, përveç çka na është caktuar nga All-llahu; Ai është ndihmëtar yni”. Prandaj, vetëm All-llahut le t’i     mbështeten besimtarët. [Et-Teube 9:51]

Kur´ani e sqaron këtë:

Dhe e furnizon atë prej nga nuk e kujton fare. Kush i mbështetet All-llahut, Ai i mjafton atij, [Et-Talakë 65:3]

Dhe në realitet nuk ka asgjë dhe askund tjetër që do të ishte e mjaftueshme.

E kush nuk i beson të pavërtetat, e i beson All-llahut, ai është kapur për lidhjen më të fortë, e cila nuk ka këputje. All-llahu është dëgjues i     dijshëm. [El-Bekare 2:256]

I Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Sikur ju të mbështeteshit në Allahun me mbështetje (tevekul) të njëmendtë, Ai do  t´ju furnizonte ashtu siç i furnizon shpezët, gdhijnë të uritur, ndërsa ngrysen të ngopur.” (Transmeton Tirmidhiu dhe thotë hadith është hasen)

Dhe ashtu si i furnizon Allahu zogjtë dhe foshnjën e posalindur, Ai na furnizon nga se kemi imagjinuar fare.

Ne emrin e Allahut, Meshiruesit, Meshireberesit

Ne atë kohe unë isha mësues i një grupi te mësimit te Kur´anit ne xhaminë e mëhallës tone. E pash atë djalë pas çdo namazi te akshamit, mundemi me thëne qe i kishte 15 vjet. E kishte një Kur´an te vogël me veti dhe e lexonte vetëm – jo nuk po e lexonte ne te vërtet, por ai vetëm po bënte kështu qe te dukej kinse është duke e bere ketë gjë. 
Ai vazhdimisht na shikonte me një shikim te turpshëm dhe te vjedhur, kureshtar për te ditur se çfarë po bëjmë.

Nganjëherë mundohej te na dëgjonte se për çfarë po flasim. Kur e shikoja, ai e kthente kokën nga ana tjetër dhe e vazhdonte recitimin e tij sikurse nuk e kishte nder mend te na shikonte.
Ai rrinte aty ulur për dite ne mënyrë te njëjtë te vetmuar dhe me shikimin e njëjtë te turpshëm. Me ne fund një dite pas namazit te Jacisë vendosa t´i flas.

“Esselamu alejkum, unë quhem Salman dhe jam drejtuesi i këtij grupi te mësimit te Kur´anit ne ketë xhami. “
“Dhe unë quhem Khalid.”
Për çudi u përgjigj aq shpejte saqë po e priste një kohe te gjate te thotë ketë dhe ta pyet dikush.
“Ne cilën klasë je, Khalid?”
“Ne klasën e 8 … dhe … e dua Kur´anin shume.”
Për çudi, pse e shtoj ketë fjali te fundit? E pyeta i besueshëm:
“Dëgjo Khalid, a ke pak kohe pas namazit te akshamit? Do t´ishte nder për ne te na bashkohesh ne klasën tone.”

“Çfarë? Te Kur´anit? Halakajes? Po … perse, patjetër (shume i gëzuar). Do te jem aty insha Allah.”
Ne atë nate nuk mundesha te mendoja për gjë tjetër, veçse atë djalë dhe për mjegullinë qe po e rrethonte sjelljen e tij. Gjumi nuk me merrte dot. Mundohesha ta gjeja një përgjigje për atë qe pash dhe dëgjova, por nuk kishte asnjë. Mu kujtua një vargje e një poezie:
“Ditët e ardhshme do ta zbulojnë sekretin dhe lajmet e reja do vijnë nga aty nga ku nuk mund ti shohësh kurrë.”
U ktheva ne anenë e djathte dhe e futa dorën time nen faqen time. O Allah, Ty te nënshtrohem dhe Ty ti besoj çështjet e mija.

~ ~ ~

Subhanallah, sa shpejte po kalonte koha. Khalidi vinte tani rregullisht ne grupin tone, me plote energji dhe i shkëlqyeshëm ne mësimin përmendsh te Kur´anit. Ai ishte shoku i gjithkujt dhe gjithkush ishte shoku i tij. Nuk mundeshe dot ta shihje pa një Kur´an ne dore ose ne një rend tjetër ne namaz përpos atij te parit.
Nuk kishte gjë te çuditshme veçse mungesat e tija te gjata psiçikishtë te cilat u shfaqeshin nganjëherë. Kishte kohëra, ne te cilat sytë e tij qelqor i pasqyronin mendimet e tija te pa fund, te cilat i kishte brenda ne veti. Nganjëherë e dinim qe trupi i tij ishte prezent mirëpo shpirti i tij ishte diku tjetër, po përmbytej ne një bote tjetër. Nganjëherë e frikoja. Çdo gjë qe vinte pas ishte një murmuritje dhe ai do t´ishte i pari i cili do ta mohonte ketë reagim.

Një nate shkova me te të bregu. Sekreti i tij ishte ndoshta aq i madh (sikurse gjithë deti), dhe kjo ndoshta do ta çlodhte pak qe ti lëshoje vuajtjet dhe dhimbjet e tija. Ne arritëm te bregu dhe i vështronim valët e detit. Hëna ishte e plote. Ishte një atmosfere e huaj. Errësira e natës po e takonte errësirën e detit dhe ne mes tyre ishte hëna e ndriçuar.
Ishte pak e çuditshme ti ndërhyj kësaj atmosfere, e ngjashme me turpin tim ndaj Khalidit.
Rrezet e hënës se qete qëndruan ne valët e qeta te detit. Unë qëndrova pas atij djali te urte. E gjithë skena ishte e qete.
Por pastaj! Por pastaj! Por pastaj!

E gjithë kjo u shkatërrua dhe u trazua kur djali ra ne toke, dhe i lëshoje lotët te rrjedhin nga zemra. Vendosa ta mos e ndërpres shpërthimin emocional te djalit, kripësia e lotëve do ti ndihmojnë ndoshta te qetësohet dhe ti pastroj dhimbjet.
Mbas disa minutash, ai tha, me lot ne sy:
“Ju dua te gjithëve shume … e dua Kur´anin … dhe ata qe e duan atë. I dua vëllezërit besimtar, te moralshëm, vëllezërit te pastër. Por … babai im … është babai im. “
“Babai yt? Çka ka ndodhe me babin tënd, Khalid?”
“Babai im me qortoj te mos sillem kot me ju njerëz. Ai ka frik. Ai ju urren te gjithëve. Dhe ai gjithmonë mundohet te me bind qe t’u urrej edhe unë. Ne çdo qastë mundohet ta provoje qëndrimin e tij me tregime dhe fabula. Por … kur ju pash juve njerëzve ne Halakah, sesi po e recitoni Kur´anin, atëherë shihja diçka krejtësisht tjetër. E shihja dritën ne fytyrat tuaja, ne rrobat tuaja, ne te gjitha fjalët e juaja, edhe kur heshtnit, mundesha ta shihja dritën.

Dyshoja ne përrallat e babait tim, prandaj qëndroja ulur pas namazit te akshamit aty, po ju shikoja, po pretendoja te jem edhe unë anëtar te atij grupi ne mënyrë qe ta ndaja dritën me ju. Mua … mua me kujtohet, Ustadh Salman … me kujtohet momenti kur keni ardhur për herë te pare tek unë pas namazit te jacisë. Sa shume e prisja atë moment. Kur ia fillova te klasa, e mbyllja shpirtin tim ne një bote te pastër, bashke me shpirtrat e juaj. E fillova ketë grup dhe isha i qëndrueshëm. Nuk flija dot, ditët dhe netët e mija u beren Kur´an.
Babai im e vërejti ndryshimin ne rutinën time. Ai e kuptoje ne një far mënyrë qe i jam bashkuar grupit dhe qe po shoqërohesha me “terroristë”.
Pastaj, ne një nate te erret …
Ne po e prisnim babanë te vinte nga kafeneja ne shtëpi, një ritual i përditshëm, qe te ngremë te gjithë se bashku.
Ai hynte brenda me një fytyrë te ngurtësuar nga zemërimi.
Ne ishim ulur te gjithë ne tavolinën e ngrënies. U be qetësi, si zakonisht, te gjithë nga ne kishin frike te flasin ne prezencën e tij. Ai e ndërpreu qetësin me zërin e tij te larte dhe tha:
“Kam dëgjuar qe po rrije me fundamentalistë!”
Unë u skuqa. Gjuha ime u paralizua. Te gjitha fjalët dilnin te njëjtën kohe nga goja ime. Por ai nuk e priste përgjigjen time…
Ai e murr çajnikun dhe e gjuajti i pashpirte ne fytyrën time. Dhoma po me sillte dhe te gjitha ngjyrat po valëzonin para syve te mijë. Nuk mundesha ta dalloja me tavanin nga muret dhe rrash. Nena ime me kapi dhe me mbajti.
Një pëlhurë e laget ne fytyrën time me kujtonte se ku isha. Zëri i pashpirte ju drejtua nenës time: “Lere ose do ta përjetosh te njëjtën gjë.”

U hoqa zvarre nga mbajtja e nenës dhe shkova i lëkundshëm ne dhomën time. Ai me vinte pas ne korridor me mallkimet me te vrazhda. Ai kurrë nuk me kishte rrahur ne ketë mënyrë. Mallkime, shkelmime, me gjuajti me çdo qe gjente. Trupi im, i cili ishte i mbushur me ngjyra groteske, dridhej nga frika. E urreja atë (babin).
Një dite, kur isha ulur ne tavolinën e ngrënies, ai me tha: “Zgjohu nga këtu, nuk do te hash me ne.” Dhe para se te zgjohesha, ai me goditi menjëherë, me shkelmoje ne shpine dhe me gjuajti përmbi tenxheret.
Ne atë moment, i shtrire ne toke pretendova te jem me i madh se ai dhe i bërtita ne fytyre…..
“Një dite do ti ktheje te gjitha. Do te rrah ashtu siç me ke rrah mua dhe do te mallkoje ashtu siç me ke mallkuar ti mua. Do te rritem dhe do te bëhem i forte. Dhe ti do te bëhesh i vjetër dhe i pafuqishëm. E pastaj … pastaj do te sillem me ty, ashtu siç je sjelle me mua. Do te ta ktheje!”
Pastaj dola nga shtëpia dhe ika. Vrapoja, kudo qofte, nuk kishte me rendësi. E gjeja rrugën time ne ketë breg. Me ndihmonte ta fshije pak brengen time. E kisha me veti Kur´anin tim te vogël dhe recitoja derisa nuk mundesha me, për shkak te qarit tim te shumte. “

~ ~ ~

Dhe prape filluan te dalin lot te pafajshme, lot te cilat shkëlqenin ne dritën e hënës sikur perlat nen llambe. Nuk mundesha te thosha asgjë, kjo befasi ma shuajti gjuhen.
A te jem i tronditur për ketë baba te tmerrshëm, zemra e te cilit nuk dinte asgjë për mëshirë? Ose te jem i habitur nga ky burrë i vogël, i durueshëm, për te cilin Allahu e ka dëshiruar udhëzimin dhe e ka inspiruar me besim?
Ose te jem i tronditur nga te dy ngase lidhja mes babait dhe te birit, e cila ishte dërrmuar, është shndërruar ne një lidhje sikur ajo e luanit dhe tigrit ose ujkut dhe dhelpëritë. Unë e mbaja dorën e tij te nxehte dhe i fshija lotët nga faqet e tij. E qetësova pak, u luta për te dhe e këshillova te vazhdonte te jetë i dëgjueshëm ndaj babait te vet. I thashë te qëndrojë i durueshëm dhe se nuk është vetëm. I premtova ta takoje babanë e tij, te flas me te dhe te mundohem ti kthej mëshirën.
Kjo ngjarje po zhdukej pak nga pak me cdo dite qe po kalonte. Mundohesha te mendoje se si ti beje punesë me babanë e Khalidit. Si te flas me te? Si ta bind? Te them te drejtën, si te trokas unë vet tek dera e tij? Pastaj, me ne fund, e morra guximin, e përsërita planin tim dhe shkova ta ballafaqoja…

Ah, ai takimi … do te jete ne këtë dite ne ora 5.
Kur erdhi koha, dola nga shtëpia me ideja dhe pyetjet e mija qe i kisha gati për babanë e Khalidit. I rrash ziles. Gishtërinjtë mu dridheshin dhe gjunjët mu bërën te mpikset. U hap dera. Ia ku ishte, qëndronte aty nen hije, me buze dhe damarë te ngrira, te cilat dridheshin nga zemërimi. Fillova me një buzëqeshje te hapur. Ndoshta do ti shuaj pak brengen para se ta fillojmë. Me kapi për fyt dhe me ngrehu afër vetes.
“Ti qenke pra ai fundamentalisti qe po e mësonte Khalidin ne xhami, apo jo ?”
“Eh … po.”
“Zoti me ndihmoftë, nëse te shohë edhe njëherë bashke me te, do ti thaje këmbët. Khalidi nuk do te vij me te klasa jote.”
Pastaj e mblodhi pështymen ne goje dhe me pështyu ne fytyre. Dera u mbylle pas tij.
Ngadalë e nxora një fasulet nga çanta ime, e fshija fytyrën dhe po i zbrisja shkallet poshtë. I dërguari i Allahut (salAllahu alejhi ve selam) ka vuajt me shume se kjo. E quanin gënjeshtar, e mallkonin, e gjuanin me gurë dhe ia gjakosen këmbët. Ia thyenin dhembet, e gjuanin me jashtëqitje ne shpine dhe e nxorën nga shtëpia.

~ ~ ~

Dite për dite, muaj për muaj. Asgjë te re nga Khalidi. Babai ia ndaloje te dal nga shtëpia, madje edhe për namazin me xhemat. Ai na ndaloj bile edhe te shihemi ose te takohemi. Ne u luteshim për Khalidin…
Derisa e harruam. Vitet kalonin.
Një nate pas namazit te Jacisë ne xhami po me vinte pas një hije dhe një dore e njohur dhe e vrazhde u ndal ne krahun tim. Ishte dora e njëjtë e cila me mbante disa vite me pare. Fytyra e njëjtë, rrudhat e njëjta dhe goja e njëjtë e cila me pështyu, gjë te cilën nuk e kam merituar.
Por … diçka ka ndryshuar. Ka rrene fytyra e egër. Damarët e zemëruara janë dobësuar, janë bere te vogla dhe te qeta. Trupi dukej i lodhur nga vuajtjet dhe përleshjet, dukej i dobësuar nga hidhërimi dhe pikëllimet.
“Si jeni?” E putha ballin e tij dhe e mirëprita.
U ulem ne një qoshe te xhamisë. Ai ra ne prehrin tim dhe filloje te qaje. Subhanallah, nuk me kishte marr mendja kurrë se ky luan do te behet ndonjëherë një kotele.

“Thuaj, çka ka ndodh, si është Khalidi?”
“Khalidi!” Ky emër ishte si një maje e cila po e godiste zemrën e tij duke vërtit aty dhe duke e coptuar.
“Khalidi nuk është me ai djalë te cilin po e njihje. Khalidi nuk është me ai djalë bujare, i urte dhe i dobët. Pasi qe u largua nga grupi i juaj, ai u shoqërua me disa djem te keq, sepse prej nga qe i vogël kishte dëshirë te shoqërohet me njerëz. Ata e morën atë ne një kohe, ne te cilën një i ri ka qejf te dale nga shtëpia. Mendjemadhësi, shaka.
Ai filloje te pije duhan. Unë e mallkoja dhe e rrihja. Por kjo nuk ndikonte asgjë, trupi i tij ishte mësuar me rrahjet dhe veshët e tij ishin mësuar me mallkimet.
Ai u rrit shume shpejte. Ai filloje te qëndrojë me ata djem tere natën, nuk vinte ne shtëpi deri ne agim te mëngjesit. E larguan nga shkolla.

Disa net vinte tek ne, për te na thëne fjale jonormale, fytyrën e tij te humbur, gjuha e shushatur dhe duart ju dridheshin.
Kishte humbur ai trup i cili ka qene i forte, i plote dhe i ndjeshëm. E vetmja gjë qe kishte mbetur ishte një mbështjelle e pafuqishme dhe e harxhuar. Fytyra e tij e pastër dhe e ftohte kishte shndërruar ne një fytyre te erret dhe te papastër. Llumi i udhës se humbur dhe mëkateve ishin te varura aty.
Sytë e tij te thjeshte dhe te turpshëm kane ndryshuar. Janë bere te kuqe sikurse po tregonin çdo gjë qe po e konsumonte, sikur te ishte një dënim ne këtë bote, para atij se botes tjetër.
Armiqësia dhe mosrespektim po e zëvendësonin trupin dhe friken, te cilën ai e kishte njëherë.
Kishte kaluar ajo zemra e bute dhe plot me respekt. Ne atë vend po formohej tani një qendër e paepur si një guri, nëse jo edhe me e forte.
Rralle kalonte një dite pa një ngjarje. Ai po me mallkonte, me shkelmonte dhe po me rrihte. Paramendoje, djali im. Unë jam babai i tij megjithatë ai po me rrihte. “

Pasi qe i tregoj te gjitha këto, sytë e tij u bërën te laget dhe te hidhëta. Por ai shpejte shtoje:
“Te lutem Salman, shko te Khalidi. Merre me veti, e ki bekimin tim, dera është e hapur. Takohu me te nganjëherë. Ai te donë shume. Merre ne grupin tendë te Kur´anit. Ai mund te vije me ju ne ekskursione. Madje jam edhe i gatshëm ta lejoj te banoje dhe te flejë te ju. Kryesorja, Salman, kryesorja është qe te behet Khalidi prape ashtu siç ka qene me pare.
Te lutem, ti puthe duart tua, ti nxehe këmbët tua, te lutem dhe te lutem….!”
Ai rra duke vajtur dhe ngashëruar ne kujtimet e hidhërimit dhe dhimbjes. E lejova ta përfundojë atë qe kishte për te thëne. Pastaj ju drejtova:
“Veç këtyre qe kanë ndodhur, do te mundohem. Vëlla, TI e ke mbjelle këtë fare. Dhe kjo është korra jote. “

Në të vërtetë, ata (që adhuroni ju) janë armiq të mijë, përveç Zotit të botëve (nëse përveç idhujve adhuroni edhe Atë).Zoti që më krijoi, Ai më udhëzon mua, Dhe Ai që më ushqen dhe më jep të pijë, Dhe kur të sëmurem Ai më shëron, Ai më bën të vdesë e mandej më ngjall, Ai tek i cili kam shpresë se do të m’i falë mëkatet e mia në ditën e gjykimit. Zoti im, më dhuro mua urtësi dhe më bashko me të mirët! Më bën përkujtim të mirë ndër ata që vijnë pas, Më bën prej trashëguesve të Xhenetit të begatshëm,

(Al-Shuara: 77-85)

www.islamische-datenbank.de